Μη σου τύχει και χαθείς σε βουνό!

Ένας ρεπόρτερ βρίσκεται σε ορεινό χωριό, γράφοντας για τους κατοίκους του και την καθημερινότητά τους.

Πλησιάζει έναν ηλικιωμένο τσέλιγκα και τον ρωτά:

- Πες μου παππού, ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;

- Ο παππούς χαϊδεύει το μουστάκι του και με βλέμμα γεμάτο νοσταλγία απαντά:

- Θυμάμαι πριν χρόνια, είχε χαθεί στο βουνό ο τράγος του γείτονα. Μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα νομάτοι και μετά από δυό μέρες τον βρήκαμε. Τον βάλαμε κάτω και του πετάξαμε τα μάτια απ’ όξω δυό μερόνυχτα. Περάσαμε υπέροχα.

Καθώς η απάντηση δεν είναι δημοσιεύσιμη, ο δημοσιογράφος τον ξαναρωτά:

- Και ποια ήταν η δεύτερη πιο όμορφη στιγμή στη ζωή σου;

- Μιαν άλλη φορά, χάθηκε στο βουνό η γυναίκα του γείτονα. Μαζευτήκαμε πάλι, ψάξαμε όλο το βουνό 3 μέρες και όταν τη βρήκαμε τη βάλαμε κάτω και στέναξαν οι λόγγοι για 3 μέρες. Περάσαμε πολύ ωραία.

Ο δημοσιογράφος βλέποντας πως οι απαντήσεις που παίρνει δεν είναι πρέπουσες, αλλάζει τροπάρι:

- Ποια ήταν η πιο άσχημη στιγμή στη ζωή σου; Ρωτά τον παππού.

- Ασ’ τα παιδάκι μου, λέει με σκοτεινό βλέμμα. Μια φορά χάθηκα δυό βδομάδες στο βουνό…

Περισσότερα

Φουκουγιάμα και μπλέ μόρια

Εκείνος ο μαλάκας ο Φουκουγιάμα που έγραψε για "Το τέλος της ιστορίας", που είναι τώρα για να γράψει για το τέλος της προϊστορίας; (Do u get my drift or what?)

Περισσότερα

Κοιμήσου και παράγγειλε η Βόννη τα παιδιά σου.

(Αφήγημα για χορωδία τριών και ορχήστρα διαφόρων funds)

Τώρα, που το νερό έχει φτάσει στα γόνατα των ενοίκων του άνω καταστρώματος, που πετάμε έρμα στη θάλασσα της ελαστικής ημιαπασχόλησης και της all weather ανεργίας τους νέους της χώρας αποστερώντας την Ελλάδα από το νεανική τους δύναμη, ταλέντο, διάθεση, ίσως έχει φτάσει η ώρα με ειλικρίνεια να τους πούμε γιατί μοιράσαμε τρεις δεκαετίες της μοναδικής τους ζωής, για δυό γαϊδουριώνε το άχυρο.

Τώρα, που ξαναζούμε μέρες του ‘60 όπου η χώρα αποχωριζόταν τα παιδιά της με καθημερινές αιμοπτ(ή)σεις προς τις «φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές», δικαιούνται να μάθουν γιατί αντί για εφαλτήρια, τους δίνουμε εισιτήρια άνευ επιστροφής. Μη μου πεις πως μετά από αυτά που είδαν τα ματάκια τους εδώ, θα ξαναγυρίσουν να φάνε στη μάπα τα καραγκιοζιλίκια μας, που πήραμε ένα εκλογικό βιβλιάριο –παρεμπιπτόντως, εμείς έχουμε μόνο αυτό το βιβλιάριο κε αντιπρόεδρε- και πήγαμε ντογρού και αγεληδόν σε έναν έτσι, που χάραξε κάποιος τέτοιος.

Στην αρχή από αγνή πολιτική πεποίθηση και, ω νεότης, την πίστη ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.

Συνεχίσαμε όμως με οπαδικό μονοχνωτισμό, αιχμάλωτοι στα λόγια –λόγια, λόγια- μας και ελάχιστοι στο να παραδεχτούμε ότι η ρότα ήταν στραβή και πως ο γιαλός ήταν μια χαρά, ευχαριστώ.

Φάγαμε "τυρί" με εφιάλτες και χρωματοφρουρούς, ενταχθήκαμε, πλακωθήκαμε στου διαφορετικού χρώματος καφενέδες, κόψαμε καλημέρες με φίλους κι΄αδελφούς.

Εκεί, μεσοπέλαγα, ήρθε η πρώτη λυπητερή. Ο διημερεύων πρωθυπουργός μας είπε πως ο καθένας μας χρωστούσε 1.000.000 δρχ. Το μαγαζί είχε αρχίσει να μπαίνει μέσα με τα τσαρούχια, από τις καρεκλιές που έπεφταν… για την καρέκλα.

Το βιολί μας εμείς, μέχρι να το κάνουμε εντελώς θερινό, σε σημείο να ψηφίζουμε κυβερνήσεις εντολοδόχους σαράφηδων. Μ’ εκείνα και τούτα, το καφενείο «Η Ωραία Ελλάς» έχει γίνει οικόπεδο προς ¨αξιοποίηση¨.

Σήμερα το ποσό του χρέους που μας αναλογεί, ξεπερνά, σύμφωνα με συνήθεις μπακάλικους υπολογισμούς, τις εκατό χιλιάδες ευρώ κατακεφαληδόν, τριανταμία -μόνο;- φορές περισσότερα από όσα κατά κεφαλήν χρωστούσαμε το τιμημένο ’90.

Συνεχίζουμε ξυλάρμενοι, με τους ίδιους καπεταναίους περήφανους για την πολιτική τους να κομπάζουν, ότι παρέλαβαν τον Έλληνα με χρέος 3.000€ κατά κεφαλήν και μέσα σε είκοσι χρόνια, του έριξαν τριάντα χρόνια χρέους στο κεφάλι.

Περισσότερα

Αγάλλου Παπαριστάν! Σωθήκαμε!

Κώστας Μητρόπουλος, Ημερολόγιο Pirelli 1986

Μειώσαμε το έλλειμμα, πανηγυρίζει η κυβέρνηση εκλιπαρώντας την ευγνωμοσύνη του έθνους για την επίτευξη του περιπόθητου στόχου, λες και συνέβη αναίμακτα. Σα να βγάλανε από το μούσκιο λεφτά από αυτά που φάγανε μαζί και καθάρισαν για πάρτη μας.

Το ίδιο πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί στην κυβέρνηση, επικρατεί και μεταξύ των ανέργων που τώρα έχουν ακόμα μεγαλύτερη παρέα, αφού το Παπακωνσταντίνειο οικονομικό θαύμα μας στοίχισε καμμια τριακοσαριά χιλιάδες θέσεις εργασίας και ένα αναθεωρημένο επι τα χείρω έλλειμμα κατά κάποια ψωροδίς. Λεπτομέρειες.

Τι είναι κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι μπροστά στην σπουδή μας να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της χώρας, απέναντι στις αγορές που μας οδήγησαν εδώ, με τη συνδρομή πολιτικών φυσικά, που κατά περίεργο(;) τρόπο, είναι όλοι περήφανοι για τις περιόδους που τα κόμματά τους κυβέρνησαν τον τόπο, οδηγώντας μας σ' αυτό το χάλι.

Προκειμένου να γίνουμε αρεστοί στα funds που έχουν ποντάρει στην χρεωκοπία μας, θυσιάζουμε καμμιά διακοσαριά χιλιάδες εργαζόμενους στην καθησιά, ώστε ευχαριστημένος ο Δίας Μαμμωνάς να διατάξει τον Αίολο τρόϊκα να φυσήξει ούριους ανέμους ελεύθερων αγορών προς περαιτέρω αφαίμαξη λαών, του δικού μας μη εξαιρουμένου.

Όπως αντιλαμβάνεστε, ο σκοπός της αποκατάστασης της ηρεμίας των... αγορών -γιατί όταν είναι ταραγμένες είναι αδύνατον να χωνέψουν τόσες ζωές που τους ρίχνουμε στον καταπιώνα ταυτόχρονα- είναι πρώτιστα εθνικός, άσχετα αν στο μεταξύ και μέχρι να γίνει αυτό, έχουμε πάψει να υφιστάμεθα ως χώρα.

(Το χειρότερο; μέχρι τότε θα μας έχει αφήσει γειά ο Θόδωρας που δεν αντέχει το δημιούργημά του -το Παπαριστάν- και θα είμαστε πεντάρφανοι από την απώλεια αυτού του πολιτικού κολοσσού εις τας τόσο κρισίμους δια το έθνος στιγμάς).

Κάποτε, ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Α', είχε πει για τα οικονομικά μας πως ενώ οι αριθμοί ευημερούν, ο λαός υποφέρει. Κάποιες δεκαετίες αργότερα, τα νούμερα δεν βγαίνουν ούτε απο 'δω, ούτε απο 'κει, καθώς η αριθμητική εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από μαθητευόμενους -πλην όμως περήφανους για το έργο τους- τσάρους της οικονομίας και ο λαός εξακολουθεί να υποφέρει τα αποτελέσματα του κομπογιαννιτισμού.

Αγάλλου Παπαριστάν! Νενικήκαμεν μηδέν-μηδέν!

Περισσότερα

Deja vu

Διαχρονικός Μητρόπουλος.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα στο Παπαριστάν. Από το ημερολόγιο της Pirelli για το... 1986.

Περισσότερα

Απειλεί(;) να φύγει ο Θόδωρας

Αρνείται λέει ο Θόδωρας να είναι πολίτης της χώρας της παπάρας.

Και γιατί δεν μας αδειάζει τη γωνιά; θα μπρούσε να πει κάποιος, αλλά θα ήταν σα να παίζαμε με τη φωτιά. Θα ήταν τεράστια εθνική απώλεια αν πραγματοποιούσε την απειλή του ο αντιπρόεδρος και μας άφηνε χωρίς τις καίριες παρεμβάσεις του, αυτές τις δύσκολες για τον τόπο στιγμες.

Δυσθεώρητο το μέγεθος τις απώλειας αν μέναμε -τέτοιες ώρες!- χωρίς τα σχόλια του Θόδωρα. Ποιός θα μας υπενθυμίζει π.χ. ότι μαζί τα φάγαμε; Και ποιός θα το γυρίζει απ' τον τσάμικο στον καλαματιανό, με πομφολυγικές πιρουέτες, όταν καλείται να απαντήσει πως γίνεται ενώ τα φάγαμε μαζί, να πεινάμε χώρια;

Κάποιοι κακεντρεχείς θα πούνε ότι αυτά -τα περι παπάρας- τα λέει, γιατί σιγά σιγά την παίρνει χαμπάρι ότι ο καιρός που οι παπαριές περνούσαν εκπνέει, οπότε -ακόμη και αυτός ο Θόδωρας- αντιλαμβάνεται ότι λόγω ανεργίας θα πρέπει να αναζητήσει άλλο παχνί.

Το δικό μας άλλωστε δεν παρουσιάζει πλέον κανένα πρακτικό ενδιαφέρον, ξεκοκκαλισμένο μέχρι τους μεντεσέδες, και μ' εμάς τους υπόλοιπους να τη σπάμε κι' από πάνω με τις παπαριές μας, στον αντιπρόεδρα.

Όπως και να' χει πάντως, όταν ο Θόδωρας μιλάει περί παπάρας, εγώ τον ακούω με θρησκευτική ευλάβεια. Ο άνθρωπος είναι βαθύς γνώστης και είμαι ο τελευταίος που θα θέσω σε αμφισβήτηση τις βαθυστόχαστες παπαριές του αντιπρόεδρου του Παπαριστάν.

Κι' εμείς πάντως Τεό, μη νομίζεις πως στριμωχνόμαστε για το ποιός θα μείνει τελευταίος για να κλείσει την πόρτα στο Παπαριστάν που βαράει φαλημέντο, επειδή ο κάθε παπάρας παριστάν' τον πολιτικό. (Και εμείς οι πιό παπάρες τον ψηφίζουμε).

Ώρα καλή στην πρύμνη σου Θόδωρα και να βλεπόμαστε σπανίως.

Περισσότερα

Γοτθικό χιούμορ και Γερνανική τεχνολογία.

Βραβείο απεικονίζον τέσσερα πράσ(σε)ινα άλογα, που τραβούν μία άμαξα με υπερήφανον αναβάτη, κραδαίνοντα το επίσης υπερήφανον λάβαρον της Μετά Μνημόνιον Αλήθειας, ο οποίος μαστιγώνει με χαρακτηριστική γοτθική λεπτότητα τα δύσμοιρα ζωντανά του Θεού -διότι βιάζεται να κερδίσει γωνιακό γραφείο εκ δεξιών του οξαποδώ- απένειμε ο σαράφης μας, στον άνθρωπό του στην Αθήνα.

Το παρέλαβε, περιχαρής για το χτύπημα στην πλάτη ο άνθρωπός μας και έσπευσε να το απονείμει σε εμάς, αναγνωρίζοντας τον συμβολισμό με την πρώτη ματιά.

Τα τέσσερα άλογα είναι προφανές ότι συμβολίζουν εξ αριστερών προς τα δεξιά –κατά πως πάμε- τον νέο, τον άνεργο, τον μικρομεσαίο, τον συνταξιούχο.

Το άρμα-κράτος που σέρνουν τα τέσσερα αλόγατα βρίσκεται κολλημένο στη λάσπη -λεπτομέρια η οποία δυστυχώς δεν απεικονίζεται στο βραβείο- δι΄αυτό και ο μόνιμος αναβάτης υποχρεούται -δεν θέλει αλλά τι να κάμει- να μαστιγώνει αλύπητα τα υποζύγια, ώστε να φτάσουμε -όσοι φτάσουμε- στην ώρα μας, για την καταβολή της επόμενης τοκογλυφικής δόσης.

Οι Γερμανοί αποδεικνύονται εσχάτως πολύ καλαμπουρτζήδες. Μας έχουν δροσίσει με τα καλά τους λόγια και του γοτθικού τακτ σχόλια των πολιτικών, των περιοδικών και διαφόρων ΜΜΕ της φίλης, συμμάχου και εταίρου, με αφορμή την κρίση.

Πραγματικά αισθάνομαι πολύ καλά που σε αυτή την δύσκολη για τον τόπο μου ώρα, έχω συμπαραστάτη μου έναν φίλο αυτής της αξίας.

Επειδή εμείς οι Έλληνες είμαστε τεμπέληδες, λαμόγια και εν γένει παλιοχαρακτήρες, όμως ματζίρηδες και τρακαδόροι -όρα επανορθώσεις- όπως εκείνοι δεν είμαστε, προτείνω του χρόνου στη ΔΕΘ να έχουμε την Γερμανία τιμώμενη χώρα.

Το περίπτερο να είναι αφιερωμένο στην Γερμανική τεχνολογία αιχμής -εκεί τους πονάει κι' εκεί μας κάνουν τον ενάμιση- όπου θα παρουσιάσουμε τα τελευταία επιτεύγματά της.

Θα παρουσιάσουμε το C4I για παράδειγμα, που ενώ δεν λειτούργησε ποτές, σήμερα δανειζόμαστε -όπως δανειζόμαστε- από τους Γερμανούς, για να τους αποπληρώσουμε τον ματρακά.

Θα μπορούσαμε επίσης να παρουσιάσουμε το νέο σύστημα στόχευσης του άρματος Leopard που παραλάβαμε και λέγεται πως εσένα βλέπει, εμένα κοιτάζει.

Κεντρικό έκθεμα θα πρέπει να είναι το παγκοσμίως πρωτότυπο υποβρύχιο που γέρνει και που μας διαβεβαίωσαν οι... μαστοράντζες ότι δεν πρόκειται να πνίξει τα παιδιά (τους).

Το κτίριο στο οποίο θα εκτεθούν αυτά τα αριστουργήματα της σύγχρονης γερμανικής τεχνολογικής σκέψης, να χτίσει Γερμανός αρχιτέκτονας με κλίση ανάλογη αυτής των υποβρυχίων, ώστε να υπάρχει μία στοίχιση και μια τάξη, πράγματα που γοήτευαν ανέκαθεν τους φίλους μας.

Στην μετώπη του κτιρίου να αναρτηθεί πινακίδα ευμεγέθης, η οποία θα γνωστοποιεί ότι εντός εκτίθενται "Γερνανικά προϊόντα αιχμής".

Να καλέσουμε δε τη Μέρκελ στα εγκαίνια της έκθεσης, όπου θα της χαρίσουμε αγαλματίδιο απεικονίζον το πείραμα των Ημισφαιρίων του Μαγδεμβούργου, όπου οκτώ άλογα -και όχι τέσσερα παρακαλώ- προσπάθησαν να αποκολλήσουν Γότθο τοκογλύφο-βεντούζα από την πλάτη δύσμοιρου, πλην όμως στάθηκε αδύνατο, για να τεκμηριωθεί και επιστημονικώς, ότι λιγούρης δεν αφήνει την κουτάλα, δε πα να τον βαράς με ματσακόνι.

Τι λέτε; θα αρέσει στον Πέτρο τον Γιόχαν και τον Φραντς το καλαμπούρι; Πιστεύω πως ναι. Το' χουν το χιούμορ στο αίμα τους.

Περισσότερα

Προϋποθέσεις

Για να εισπράξεις ΦΠΑ, πρέπει οπωσδήποτε να προηγηθεί αγοραπωλησία.

Για να γίνει αγοραπωλησία στις μέρες μας, επιβάλλεται να συμφωνήσουν επ' αυτού, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, ο κ. Τρισέ, ο κος Ρεν, η κα Μέρκελ και καμμιά πενηνταριά ακόμη "κεχαγιάδες" που εσχάτως μας προέκυψαν, της Σλοβακίας μη εξαιρουμένης.

Πρέπει πρώτα -όλοι αυτοί- να συμφωνήσουν, ότι ναι, μπορούμε ως έθνος να αγοράσουμε ένα ματσάκι μαϊντανό κι' ένα γιαούρτι 2% (αφού το 98% το χρωστάμε), υπό την προϋπόθεση βέβαια πως μια τέτοια καταναλωτική μας αποκοτιά, δεν θα φέρει σε δοκιμασία το ευρωπαϊκό –και όχι μόνο- τραπεζικό σύστημα.

Μετά πρέπει να βρούμε έναν έμπορο που να έχει περάσει τις συμπληγάδες των πέτσινων επιταγών, (50-50 να πάρεις τα λεφτά σου, όταν τα πάρεις), της ανύπαρκτης ή της τοκογλυφικής χρηματοδότησης, τα μπλόκα στην εθνική, τις απεργίες των τελωνειακών, τα εμπόδια του δύσθυμου -μην πω τίποτε βαρύτερο και χαλάσει ο στόμας μου- δημόσιου και όποιου άλλου εμπόδιου προκύψει, μετά τους προσεκτικούς "σκεδιασμούς" της εκάστοτε κυβέρνησης, που ακούραστα εκγυμνάζει μαθητευόμενους αλχημιστές, τα στελέχια της, στου κασίδη το κεφάλι.

Αφού ισχύσουν όλα τα παραπάνω, ο καταναλωτής των τριών κι' εξήντα -μείον 20%- θα μπορέσει να ψωνίσει και να καταβάλλει στο έμπορο τον σχετικό ΦΠΑ.

Στη συνέχεια, από την κατηγορία των εμπόρων, θα πρέπει να υπολογίσουμε μόνο το ποσοστό εκείνων που θα αποδώσουν -όπως οφείλουν- τον ΦΠΑ που έχουν εισπράξει.

Διότι οι υπόλοιποι όχι μόνο τον εισπράττουν και δεν τον καταβάλλουν, αλλά προσθέτουν περισσότερη πίεση στην δοκιμαζόμενη αγορά, με στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό, πλαστά ισοζύγια και διάφορα άλλα τέτοια συνθηματικά που γνωρίζουν οι οικονομολόγοι και δε μας τα εξηγούν για να μη μελαγχολήσωμε έτι περαιτέρω.

Δηλαδή, για να εισπράξουμε ως κράτος τον ΦΠΑ που θα μας σώσει, πρέπει να ισχύουν καμμιά δεκαπενταριά προϋποθέσεις, οι οποίες σπανίζουν στην σημερινή πραγματικότητα της αγοράς, όσο σπανίζει αγοραστής με μετρητό και βάλε.

Αυτό ελπίζουμε να γίνει γρήγορα αντιληπτό από τους κυβερνώντες, διαφορετικά ελλοχεύει ο κίνδυνος να μείνουν αδιάθετα στα ράφια τα γιαούρτια 2%, με συνέπεια να χρησιμοποιηθούν –όχι πολύ- αργότερα, ως πυρομαχικά 100%.

Περισσότερα

Το κωλοσφούγγι ως τεκμήριο

Στην ανώτατη -για την ώρα- κατηγορία του Φ.Π.Α, θα υπαχθεί οσονούπω και το χαρτί υγείας, μαζί με το 30% των ειδών πρώτης ανάγκης που παίρνουν τον τιμαριθμικό ανήφορο, για το καλό μας και προς θρίαμβο του σοσιαλισμού σε βάρος της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.

Δίκαιη η φορολόγηση του κωλόχαρτου ως είδος πολυτελείας, αφού με τα νέα μέτρα του Τσάρεβιτς της οικονομίας (όπου Τσάρος η Τρόϊκα), όποιος τρώει ώστε να έχει την ανάγκη χρήσης του κωλοσφουγγίου, θα είναι σίγουρα έχων και ίσως παραέχων.

Επιβεβαιώνεται έτσι ο λαϊκός φιλόσοφος που είπε πως "αν τα σκατά είχαν αξία, οι φτωχοί δεν θα είχαν αφεδρώνες".

Παλιά λέγανε για τα αριστερά αναθεωρητικά κόμματα, ότι στη θέση του σφυροδρέπανου, έπρεπε να βάλουν το Black and Decker. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, στη θέση του σοσιαλιστικού ήλιου καταλληλότερο έμβλημα θα ήταν το σολάριουμ.

Εμπρός λοιπόν στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος και σφιξ, κάνει καλό στις τράπεζες.

Περισσότερα

Βασιβουζούκοι

Υπ΄όψιν Γ. Παπανδρέου
Διεύθυνση: Κάπου αλλού


Πριν ένα χρόνο, ως αρχηγός της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, ζητούσατε απο τον μέγα μεταρρυθμιστή Κωστάκη Καραμανλή -τον επονομαζόμενο και Μουγγό- να διευκρινήσει αν θα επέλεγε τον σοσιαλισμό ή την βαρβαρότητα, εν όψει αποφάσεων για την "διαχείρηση" των αποκαϊδιών που άφησε στον τόπο η διακυβέρνηση των κομμάτων σας, την λήψη δηλαδή νέων μέτρων που θα έρχονταν να προστεθούν στα ήδη ληφθέντα αναποτελεσματικά... χιλιόμετρα των τάχα μου πολιτικών σας.

Το δίλημμα θέσατε και στον Έλληνα ψηφοφόρο, που έχοντας βαρεθεί να κάνει το πειραματόζωο στους μεταρρυθμιστικούς πειραματισμούς μιας ανεκδιήγητης κυβέρνησης ενός ράθυμου φαφλατά, σας τίμησε με την εμπιστοσύνη του στις εκλογές.

Σήμερα, με τη χώρα μου υπό τριπλή κατοχή χάριν των επιλογών σας, στο ίδιο ερώτημα σοσιαλισμός ή την βαρβαρότητα θα ήθελα την δική σας απάντηση πολυχρονεμένε μου Ταμερλάνε, τώρα που -ενδεχομένως- να είδατε πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος.

Δούλος σας (δικός σας, καθώς και της Τρόϊκας, της Μέρκελ, της Ντόϊτσε Μπανκ, της Μούντυς και εσχάτως της ... Σλοβακίας).

Περισσότερα